tatlong taong patay sinding pasakit… sa wakas
minsan
masarap
bumalik sa nakaraan
minsan masarap hanapin
yung mga kasagutan
sa naiwang bakas ng karahasan…
di mo matutunton ang sagot at rason, kapag di tayo natuto sa kahapon. di maaring lumipad ang isang ibon na hindi muna dadapo sa isang puno.lahat ng ngayon, ay may kahapon, lahat ng luha ay may tuwa, sang libo man ang pasakit na tahakin, may ngiti pa ring nakaabang sa bandang hulihan.
ang ilaw na lumalagablab noong una mong natikman ang sarap, ay siya ring ilaw na papaso sa iyo upang iyong matikman ang sakit ng karahasan, sa bawat buhay na mawawala,isang malungkot na alaala ang iyong madadala. ubusin man luha, mapuno man ng latay at sa sakit maratay ang alaalang mapait ay marka na pang habang buhay.
kaya mong magtiis dahil sa salitang pag-ibig, pero ang alaalang kaypait na dulot ng salitang matamis ay delubyo na lalamon sa buo mong pagkatao.hindi na nga tayo nagkita, hindi na kita nahawakan, at kahit papano dahil don naunawaan ko ang kapayapaan.
sa buhay na iyong sinilang, sana ang alaala nating mapait iyong malimutan, at ang buo kong pagkatao ay tuluyan nang makalipad sa kalayaan. sa wakas sana matunton ko rin ang iyong kaligayahan…
at sa bawat yapak ng ngayon
dadalhin ko ang iyong mga luha
mga pangako
at ang pag-ibig na nabigo….
sa wakas
lalaya na ako.
-darkmau-
Malaya!
-para sa tatlong taong pakikibaka sa sarili kong mundo mula sa iyong yakap at halik-
